نقد و بررسی دیدگاه ویلیام فدرر دربارة مصادر قرآن

نوع مقاله: علمی - ترویجی

نویسندگان

1 عضو هیات علمی دانشگاه مازندران

2 دانشگاه مازندران

3 استادیار دانشگاه مازندران

چکیده

در سده‌های اخیر، قرآن‌پژوهی از اولویت‌های مهم مستشرقان است. شماری از این آثار به انکار و یا دست‌کم تردید در وحیانیت قرآن تصریح دارد. ویلیام جوزف فدرر، نویسنده و مورخ معاصر آمریکایی نیز همسو با این نظر، منکر الهی بودن قرآن است. پژوهش حاضر با روش توصیفی‌ـ تحلیلی ابعاد مختلف ادعای فدرر را به بحث می‌نهد و به بررسی دیدگاه ویلیام فدرر در کتاب «What every American needs to Know about the Qur`an» دربارة مصادر قرآن پرداخته‌است. نتیجة پژوهش بیانگر نادرستی بسیاری از ادعاهای فدرر است. مهم‌ترین نقاط ضعف وی عبارتند از: مراجعه نکردن به منابع دست اول و معتبر، آدرس‌دهی غیردقیق به منابع، مراجعه نکردن به منابع تاریخی، تفسیری و حدیثی شیعه، تعصب نسبت به باورهای مسیحیت و غرض‌ورزی در برابر معارف قرآنی. نتیجة این پژوهش در حوزة مطالعات استشراق و نیز مباحث کلامی و تفسیری کاربرد آشکار دارد. همچنین، این نتایج در عرصة تبلیغ و جذب نامسلمانان و اقناع فکری ایشان کارایی دارد

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Analysis of William Federer’s Viewpoint about the Sources of the Quran

نویسندگان [English]

  • mohsen nouraei 1
  • Seyed Kamel Askari 2
  • mohamad sharifi 3
1 عضو هیات علمی دانشگاه مازندران
2 university of Mazandaran
چکیده [English]

Quranic research has been a top priority for the Orientalists in recent centuries. Some of these works affirm the denial or, at least, skepticism in the Quranic revelation. William Joseph Federer, the contemporary American author and historian, also agrees with this view, denies the divinity of the Quran. The present study, using a descriptive-analytic method, discusses the various aspects of Federer’s claim. This study examines William Federer’s view in his book entitled “What every American needs to know about the Quran” discussing the sources of Quran. The result of the present study shows the inaccuracy of many of Federer’s claims. His most important weaknesses are having no reference to first-hand and authoritative sources, inaccurate addressing to sources, having no reference to Shia’s historical, exegetical and hadith sources, the bias towards Christian beliefs, and prejudice against the Quranic teachings. The result of this research has implications for orientalism studies, and also for theological and exegetical discussions. These results are also effective in the field of advertising and attracting non-Muslims and satisfying their intellectuals.

کلیدواژه‌ها [English]

  • The Sources of the Quran
  • Revelation
  • William Federer
  • Jahillya culture
  • Abrahamic religions
ابراهیم رضوان، عمر. (1992م.). آراء المستشرقین حول القرآن الکریم. ط 1. ریاض: دارالطیبة.

ابراهیمی، ابراهیم و اصغر طهماسبی بلداجی. (1393). «نقد و بررسی آرای مستشرقان دربارة امّی بودن پیامبر اکرم(ص)». پژوهشنامة معارف قرآنی. ش ۱۸. صص 157ـ180.

اعظم شاهد، رئیس. (1386). اعجاز قرآن از دیدگاه مستشرقان. چ 1. قم: مرکز جهانی علوم اسلامی.

بل، ریچارد. (1382). درآمدی بر تاریخ قرآن. ترجمة بهاء‌الدین خرمشاهی. چ 1. قم: مرکز ترجمة قرآن.

جعفری، یعقوب. (1400ق.). تفسیرکوثر. چ1. قم: هجرت.

جمعی از نویسندگان. (1369). یادنامة طبری. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.

رامیار، محمود. (1369). تاریخ قرآن. چ 3. تهران: امیرکبیر.

زمانی، محمد حسن. (1392). مستشرقان و قرآن (نقد و بررسی آراء مستشرقان دربارة قرآن). قم: مؤسسة بوستان کتاب.

سید رضی، محمدبن حسین. (1380). نهج‌البلاغه. ترجمة محمد دشتی. قم: انتشارات مشهور.

السباعی، مصطفی. (بی‌تا). الإستشراق والمستشرقون(ما لهم و ما علیهم). بی‌جا: المکتب الإسلامی.

طباطبائی، سیدمحمدحسین. (1374). تفسیر المیزان فی تفسیر القرآن. ترجمة سیدمحمدباقر موسوی همدانی. چ 5. قم: دفتر انتشارات اسلامی جامعة مدرسین حوزة علمیه.

طبرسی، فضل‌بن حسن. (1360). مجمع‌البیان فی تفسیر القرآن. تحقیق رضا ستوده. تهران: انتشارات فراهانی.

طبری، محمد‌بن جریر. (1356).تفسیر طبری. تحقیق حبیب یغمایی. تهران: انتشارات توس.

طبرسی، احمدبن علی. (1387). الإحتجاج. ترجمة بهزاد جعفری. چ 2. تهران: دارالکتب الإسلامیة.

عمید زنجانی، عباسعلی. (1373). مبانی و روش‌های تفسیر قرآن. چ 3. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.

فیض کاشانی، محسن. (1415ق.). تفسیر الصافی. تحقیق حسین اعلمی. چ 2. تهران: انتشارات الصدر.

مجلسی، محمدباقر. (1362). بحارالأنوار؛ الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار. چ 4.تهران: دارالکتب الإسلامیة.

مطهری، مرتضی. (1369). پیامبر اُمی. بی‌جا: بی‌نا.

معرفت، محمدهادی. (1381). علوم قرآنی. چ 4. قم: مؤسسة فرهنگی التمهید.

ــــــــــــــــــــــــــ . (1392). نقد شبهات پیرامون قرآن کریم. ترجمة گروه مترجمان. قم: مؤسسة فرهنگی التمهید.

مکارم شیرازی، ناصر و دیگران. (1374). تفسیر نمونه. تهران: ناشر دارالکتب الإسلامیة.

Brockopp, Johnathan E. (2010). The Cambridge companion to Muhammad. Cambridge: Cambridge University Press.

Federer, William J. (2016). What every American needs to know about he Qur`an,(A history of Islam and United States). library of Congress: Amrisearch Inc.

Geiger, Abraham (Rabbi). (1896). Judaism and Islam (a prize essay). Translated by F.M Young. Madras: M.D.C.S.P.C.K. Press.

Goldziher, Ignaz. (1917). Mohammed and Islam. Translated from German by Kate Chamber Seelye.London: Yale University Press.

Hirschfeld, Hartwig. (1902). New Researches into the Composition and Exegesis of the Quran. London: Royal Asiatic society.

Hornby, A S. (1995). Oxford Advanced Learner`s Dicionary. Oxford University Press.

Isidore Singer & Emil G. Hirsch. (2011). Abraham Geiger: http://Encyclopedia of Jewish.com.

Mc Auliffe, Jane Dammen. (2007). The Cambridge Companion to the Qur`an. Cambridge: Cambridge University Press.

Nuldeke ,Theodor & etal. (2013). The History of the Qur`an. Edited and translated by Wolfgang H. Behn.Vol.8. Liden: BRILL Publication.

Rubin, Uri. (2012): http://www.urirubin.com.

Said, Edward J. (1979). Orientalism. New York: Random House Inc.

Smith, Henry. (1897). The Bible and Islam (the Influence of the Old and New Testaments on the Religion of Mohammed). London: James Nisbet & Co.

Tisdall, William st. Clair. (2016). The Sources of Islam. Translated and abridged by Sir William Muir. Edinburgh.

Yashar, Naif. (2016). "The Comparison of the Orientalistic View in the Context of the Contextualization Process of the Qur`an". The Journal of Academic SocialSscienceSstudies. No. 51. Pp. 347-370.